Ո՞ւմ է պետք այդ մեռած կաշին


Այնուամենայնիվ, ինձ թվում է՝ երբ գրում ես, անպայման ենթադրում ես, որ ինչ-որ մեկը կարդալու է քեզ, նույնիսկ եթե այդ «ինչ-որ մեկը» կլինես հենց դու: Նաև հարցնում եմ ինձ. հնարավո՞ր է գրել առանց որևէ դեր խաղալու: Երբ գրում ես, ուզում ես օտար լինել քեզ համար: Ոչ թե դերի մեջ է ամփոփված իմ իրականությունը, այլ ենթագիտակցական որոշման՝ ինչ դեր եմ ուզում վերագրել ինձ: Երբեմն ինձ թվում է, որ դուրս եմ սողում իմ գրածից, ինչպես օձը՝ կաշվից: Հենց այդ է՝ չես կարող ինքդ քեզ արտահայտել, կարող ես կաշիդ նետել ընդամենը: Բայց ո՞ւմ է պետք այդ մեռած կաշին:

Մաքս Ֆրիշ, «Շտիլլեռ»

И все-таки мне кажется, что, когда пишешь, обязательно предполагаешь, что кто-то будет тебя читать, пусть даже этим “кто-то” будешь ты сам. И еще я спрашиваю себя: можно ли писать, не играя какой-нибудь роли? Когда пишешь, хочешь быть чужим для себя. Не в роли, а в подсознательном решении, какую роль я хочу приписать себе, — заключена моя действительность. Иногда мне кажется, что я вылезаю из написанного, как змея из своей кожи. В том-то и дело — нельзя себя запечатлеть, можно только сбросить с себя кожу. Но кому нужна эта мертвая кожа?!

Advertisements
Այս նյութը հրատարակվել է Հարց-ում և պիտակվել , , , , , ։ Էջանշեք մշտական հղումը։

Թողնել պատասխան

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Փոխել )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Փոխել )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Փոխել )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Փոխել )

Connecting to %s