մեղուն գիտեր


Մեղուն գիտեր, թե
ապակին օդ է՝
տարածությունը իր թռիչքների:
Պատերի մասին,
այն էլ՝ թափանցիկ,
ոչ մի բանտարկյալ
նրան չէր պատմել:
Ոչ մի բանտարկյալ մեղու չէր եղել:
Ես մեղու չեմ. ես
հին բանտարկյալ եմ՝
խոնարհ,
ապակե պատի տակ նստած:
Մեղուն մեռավ, երբ
արդեն ուժ չուներ պատին զարկվելու:
Հիմա նայում եմ
նրա մարմնից մինչև հորիզոն
ձգվող պատկերին.
անտեսանելի-անանցանելի
սահման-պատերը
սպառնում են ինձ
մեղու դարձնել:
Ամբողջ շարքը

Advertisements
Այս նյութը հրատարակվել է պոեզիա-ում և պիտակվել , ։ Էջանշեք մշտական հղումը։

Թողնել պատասխան

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Փոխել )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Փոխել )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Փոխել )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Փոխել )

Connecting to %s