Տունը, որտեղ…


Տունը, որտեղ… գրքի ամենահետաքրքիր վերլուծությունը, որ հաջողվեց գտնել-կարդալ:

Հատված-թարգմանություն

«Քչերը ունեն բավարար անկախություն և մտածողության ընդարձակություն՝ մարդկանց ընդունելու այնպիսին, ինչպիսին որ կան, հաշվի առնելով բոլոր առանձնահատկություններն ու տարօրինակությունները, չդիտարկելով նրանց որպես որևէ խմբի ներկայացուցիչ՝ «ոչ ավանդական սեռական կողմնորոշման», «ֆիզիկական աշխատանքի մարդկանց», «աֆրոամերիկյան» կամ, առանձնահատուկ դառը հեգնանքով եմ ասում, «այլընտրանքային օժտվածությամբ» (մարդկանց ըստ արտաքին հատկանիշներով միավորելն էլ հենց պարարտացնում է ֆաշիզմը իր ցանկացած դրսևորումով): Քչերը կարող են ընդունել յուրաքանչյուր առանձին մարդուն հենց որպես միակ և անկրկնելի անհատ անձնապես համակրելի և հակակրելի գծերով, ինչպես անում են Տան բնակիչները Պետրոսյանի վեպում:»

MariamPetrosyan_Tun

«4. Տունը աշխարհի միֆականացված մոդելն է:
…Դա ոչ այնքան նախքան մեղսագործումը աշխարհն է, այլ՝ աշխարհը նախքան ջրհեղեղը, բարին և չարը անյտեղ միաձուլված են գունագեղ շփոթում, զույգերը մտերմանում են և բաժանվում, սակայն սիրո և խանդի (կամ սիրո և պարտականության բախման) հողի վրա կոնֆլիկտներ գործնականում չեն առաջանում. այստեղ բոլորը հավասարապես յուրային են, մեկ տոհմա-ցեղային կաթսայում, սեքսն այնքան կարևոր չէ, որքան հասկանալը, ընկերությունը և ընդհանրությունը… Դրա հետ կապված կարելի է խոսել վեպի ևս մի շերտի մասին՝
5. Տունը մանկության մետաֆորն է:»

Ռուսերեն տեքստը՝

4. Дом — это мифологизированная модель мира.
…Это мир до не столько до грехопадения, сколько до потопа, добро и зло тут сплавлены в единую пеструю мешанину, пары сходятся и расходятся, но конфликтов на почве любви и ревности (или на почве столкновения любви и долга) тут практически не возникает — все тут равно свои, один родо-племенной котел, секс не так важен, как понимание, дружба и общность. А если конфликты и возникают, то «племенные» — триба девушек против трибы юношей, кровавые стычки на нейтральной территории. Напоминает скорее подростковые группировки, чем романтические отношения уже взрослых, в сущности, людей. В связи с этим можно поговорить и еще об одном пласте романа.
5. Дом — метафора детства.

Мало у кого хватает независимости и широты мышления принимать людей такими, какие они есть, с учетом всех их особенностей и странностей, не рассматривая их как представителей какой-либо группы — «нетрадиционной сексуальной ориентации», «людей физического труда», «афроамериканцев» или, совсем уж горькая издевка мне в этом мерещится, «альтернативно одаренных» (на объединении людей по внешним признакам и жиреет фашизм в любой его форме). Мало кто умеет воспринимать каждого отдельного человека именно как единственную и неповторимую личность с набором симпатичных лично вам и лично вам несимпатичных черт, как это делают обитатели Дома в романе Петросян.

Advertisements
Այս նյութը հրատարակվել է Թարգմանություն-ում և պիտակվել , , , ։ Էջանշեք մշտական հղումը։

Թողնել պատասխան

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Փոխել )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Փոխել )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Փոխել )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Փոխել )

Connecting to %s