սիրում եմ ինձ որ սիրում եմ քեզ


Մոլորակի վրա իջել է սերը:
Ժայռեր ու ծառեր են աճել խորքերից:
Աստեղային փոշուց վերհառնել է մարդը,
Սիրելու՝ ինչպես ծաղկումի մեջ ծառն է
Անմնացորդ հեղում հոգին եթերային:

Ու սիրում է մարդը ուժի անզսպությամբ,
Մինչև վերջին ճիգը, վերջին սահման,
Մինչև եզրը, որտեղ կհանդիպի կրկին
Ինքը իրեն՝ դարձած իր ամբողջի մի մաս,
Երբ կսիրի իրեն, որովհետև եղավ
Սիրո բնակարան, գործիք՝ տրված նրան:
Իր մեջ բացված սերը մարդուն դարձրեց մի բան,
Որ սիրում է իրեն հենց այդ սիրո համար:

Advertisements
Այս նյութը հրատարակվել է պոեզիա-ում և պիտակվել ։ Էջանշեք մշտական հղումը։

Թողնել պատասխան

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Փոխել )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Փոխել )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Փոխել )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Փոխել )

Connecting to %s