Անքնություն


Գիշերը սիրտս թևեր է առնում,
Ցատկոտում անկանոն,
Ոտքից թել կապած ծիտիկի նման
Իմանում, որ կա թռիչքի սահման։

Գիշերը երկինքը ելնում է ափերից,
Պատուհանից իջնում,
Շրջանակից ծորացող մեղրի շիրայով
Փաթաթվում է վրաս։

Գիշերը Առնակին թողնում են դժոխքից,
Շղթայազերծ՝ հասնում է քնով ընկած քաղաք,
Համեստ թափառելով դատարկ փողոցներում՝
Ոռնոցներ է հանում խենթացող շներից։

Շները զարթնում են հոտից ուրվականի,
Կրծքի վանդակի մեջ խրված սրտի նման անմեղ
Անգիտակից կծկվում են մածուցիկ խավարում՝
Սպասելով, որ անցնի, որ կանցնի, որ կանցնի։

Advertisements
Այս նյութը հրատարակվել է պոեզիա-ում։ Էջանշեք մշտական հղումը։

Թողնել պատասխան

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Փոխել )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Փոխել )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Փոխել )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Փոխել )

Connecting to %s